Mistrzostwo Świata prezydenta Chałtury…

Prezydent Chałtura chodził uśmiechnięty po gabinecie, nucąc po cichu hity tegorocznego lata. Miał z czego się cieszyć – pieniądze od marszałka wreszcie były na koncie a uroczystość podpisania umowy z marszałkiem województwa na zagospodarowanie terenu po byłej cementowni na potrzeby Sokólskiego Parku Rozwojowego miała zacząć się za kilka chwil. Gala odbywała się na terenie cementowni, obok biurowca. Podniosłą uroczystość swoją obecnością zaszczycił sam minister rolnictwa, który serdecznie uścisnął dłoń Chałtury na powitanie, a potem, zabierając publicznie głos, zwrócił się doń osobiście:
 – Z wielkim wzruszeniem i nadzieją patrzę na tę inwestycję, ponieważ przez trzy lata sam pracowałem w sokólskiej cementowni. Cieszy mnie, iż dzięki tak dużej dotacji to miejsce na nowo odżyje. Pan, Panie Prezydencie, ma tak zagospodarować te środki, abyśmy mogli za rok przecinać wstęgi w nowo powstałych zakładach pracy. Wierzę, że wywiąże się pan z zadania.
Prezydent, znalazłszy się w centrum zainteresowania, pokraśniał z zadowolenia. Po ministrze głos zabrał marszałek województwa. Także i on postanowił zwrócić się do najważniejszej osoby w Sokole Warcholskim:
 – Panie Prezydencie! Oczekiwania mieszkańców Sokoła Warcholskiego na powstanie Sokólskiego Parku Rozwojowego są bardzo wielkie. To wielka rzecz dla tego miasta, wielka, niepowtarzalna szansa dla jego mieszkańców. Jest to nadzieja na rozwój, miejsca pracy, dobrobyt. Tę możliwość trzeba dobrze wykorzystać – i to jest zadanie prezydenta tego miasta, Pańskie zadanie! Nie wolno Panu zaprzepaścić szansy, jaką to miasto od nas dziś otrzymuje, gdyż ta inwestycja jest szczególnie ważna dla zarządzanego przez Pana regionu. Będziemy dokładnie śledzić związane z nią poczynania tak, by nie doszło do żadnych nieprawidłowości. Dlatego apeluję: Niech Pan wykorzysta dobrze otrzymane środki, gdyż ów park może stać się perełką przedsiębiorczości i trampoliną sukcesu, ale może też stać się przysłowiowym gwoździem do Pańskiej trumny!
 Prezydent Chałtura wstał i poprawiwszy czerwony krawat, zwrócił się do szacownych gości ze słowami:
 – Panie Ministrze! Panie Marszałku! W imieniu mieszkańców Sokoła Warcholskiego dziękuję za to, że władze województwa na czele z Panem Marszałkiem i przy wsparciu Pana Ministra dały naszemu miastu szansę na wyjście ze stagnacji i zapaści. Obiecuję: zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby otrzymane środki odpowiednio ulokować i jak najszybciej wykorzystać je z korzyścią dla mieszkańców i lokalnych przedsiębiorców. Wkrótce przekonacie się Państwo sami, jak wyrosną na tych terenach – terenach po byłej cementowni, która dawniej była chlubą naszego miasta – nowe zakłady pracy, nowe fabryki i centra handlowe. Nie zawiodę waszych oczekiwań i odpowiednio spożytkuję przyznaną nam dotację!
Błyskały flesze fotoreporterów, którzy licznie przybyli na tę uroczystość. Prezydent pokazał „lwi pazur” i udowodnił niedowiarkom, takim jak Anatol Jodełka z lokalnej „Gadzinówki”, że jest gospodarzem z prawdziwego zdarzenia i politykiem, co się zowie! Ściągnął dla miasta czterdzieści milionów złotych! Czyż nie należy mu się za to medal?
Po uroczystości na gości czekały suto zastawione stoły i nową inwestycję fetowano do późna. Następnego dnia wszystkie lokalne gazety prześcigały się w ochach i achach, jaki to operatywny ten prezydent Sokoła Warcholskiego, ile potrafił kasy do miasta ściągnąć. Nawet Anatol Jodełka, który wielokrotnie na łamach „Gadzinówki” zadawał prezydentowi pytanie: „Gdzie jest obiecany Park Rozwojowy?”, tym razem zamiast krytyki zafundował swoim czytelnikom ostrożną i wyważoną – ale jednak – pochwałę działań prezydenta. W końcu prezydent wykonał to, co obiecał i – nie zapominając o ogólnej ocenie działalności sokólskiego włodarza – należało mu to uczciwie przyznać. Gdy w „Gadzinówce” ukazał się wywiad z Chałturą, czytelnicy zaczęli się zastanawiać, czy gazeta nie zamierza aby zmienić frontu przed wyborami. Kolejne wydania rozwiały jednak wątpliwości – artykuły nadal wytykały władzom to, co irytowało mieszkańców, nadal piętnowały nieprawidłowości w sokólskim magistracie. O żadnym przedwyborczym kadzeniu nie mogło być mowy...

Bolesław Chałtura, rozparty w skórzanym fotelu wspominał w zaciszu gabinetu niedawną uroczystość, gdy nagle brutalnie przerwano mu błogie rozmyślania. Drzwi otworzyły się z impetem i do gabinetu wpadł prezes MPUK-u, Jaś Śmieciak, uśmiechnięty od ucha do ucha.
 – Bolek, mordo ty moja! To my teraz możemy wszystko! Mistrzostwo Świata! – wykrzykiwał w radosnym uniesieniu witając się z Chałturą.
 – Ciszej, ciszej, Jasiu! – mitygował go prezydent. – Jeszcze ktoś niepowołany usłyszy! Kawę wypijesz?
 – Jak jakiś koniaczek do kawy zaserwujesz, to chętnie!
Bolesław Chałtura uchylił drzwi i wydał sekretarce dyspozycje przyciszonym głosem. Po kilku minutach pani Helenka wnosiła parującą w filiżankach kawę i dwie pękate koniakówki w jednej trzeciej napełnione złocistym płynem. Do przegryzienia na talerzyku podano prażone orzeszki arachidowe.
Gdy za śliczną blondynką zamknęły się drzwi, prezes MPUK-u zapytał:
 – No i co, Bolek, zrobimy za tę kasę?
 – Oj Jasiu, co zrobimy?! Po pierwsze, to dzięki tym czterdziestu melonom wyprostuję skrzywiony miejski budżet. Wiesz, że mam zadłużenie sięgające ponad 65%, Mało brakowało, żebym nie dostał absolutorium i co najgorsze, mam zablokowaną zdolność kredytową. Ale znalazłem sposób. Na najbliższej sesji wprowadzę pod obrady uchwałę w sprawie zmian w budżecie i po stronie dochodów na ten rok każę zapisać naszą dotację. Dzięki temu zadłużenie budżetu miasta spadnie do 50%, a ja będę mógł znów zaciągać nowe kredyty. I co, Jasiu, genialny pomysł?
 – Pomysł może i genialny, ale przecież tę kwotę musisz wpisać także i po stronie wydatków. Musi się bilansować. Jak jej nie wprowadzisz, to przecież każdy głupi dojrzy, że prowadzisz kreatywną księgowość. A wiesz, czym to grozi…
 – Eee, Jasiu, Jasiu, po co zaraz takie słowa? Kreatywna księgowość! A kto ci się domyśli, że to się tak właśnie nazywa? O tym wiesz ty, ja i skarbnik, i tak właśnie ma zostać – to mówiąc Chałtura podszedł do okna i wyjrzał na ulicę. Za oknem, wśród padającej mżawki mieszkańcy przechodzili szybko w nawale codziennych obowiązków.
Prezes MPUK-u jednak nadal miał wątpliwości.
 – A radni? Niczego się nie domyślą? Waldek Bończuk tylko czeka, aby znaleźć na ciebie jakiegoś haka…
Prezydent odwrócił się uśmiechnięty do prezesa MPUK-u i rzekł:
 – Jasiu, radni to głupki! Tańczą, jak im zagram. Dla nich księgowość to czarna magia, a słowo „kreatywność” kojarzy im się tylko z wymyślaniem wymówek dla żony, gdy wracają zawiani do domu. O – taki Trunkowy – ten to musi być kreatywny! – prezydent zarechotał rubasznie, a Śmieciak zawtórował mu, rozbawiony żartem. – Niech cię Jasiu głowa nie boli – nikt niczego się nie domyśli…
 – No dobrze, no dobrze.... ale co dalej? – zapytał Śmieciak, poważniejąc.
 – Jak to, co dalej? Bierzemy się do przerobu kasy! Kupujemy ziemię z budynkami po cementowni i… ruszamy, Jasiu! Tak to urządzę, że całym Parkiem Rozwojowym będzie zarządzał MPUK – tak jak uzgodniliśmy wcześniej. A potem będziemy budować, Jasiu, budować… I kasować pieniążki! Całą górę pieniążków!
 – Ale, co ty Bolek, chcesz tam właściwie budować?
 – W pierwszej kolejności, tak jak już rozmawialiśmy, wybudujemy biogazownię. Wiesz, już kilka miesięcy temu wstępnie rozmawiałem z producentami, mam też luźne uzgodnienia z dostawcami surowców. Wygląda to całkiem obiecująco... Opłacalny jest zwłaszcza przerób gnojowicy z zastosowaniem najnowocześniejszych technologii… Coraz bardziej skłaniam się, żeby wejść właśnie w gnojówkę....
 – Oj, Bolek, Bolek, żebyśmy tylko przy okazji nie wdepnęli w bagno... Co z mieszkańcami – na pewno będą protestować. Przecież nie tak dawno starosta Antrocki zorganizował wyjazd dla radnych z powiatu sokólskiego do biogazowi w Gąsienicowie. Podobno jak wrócili, to mówili, że smród wokół biogazowi był niesamowity! Jeździli z nimi dziennikarze z prasy lokalnej i regionalnej i opisywali tę biogazownię…
 – Jasiu – Chałtura przerwał przyjacielowi w pół zdania – Czaruś Antrocki to głupi kiep! A po co ich wiózł tam, gdzie śmierdzi? Trzeba było zawieźć ich do prawdziwej biogazowi, gdzie mają nowoczesne technologie…

Nie bój się, już ja zadbam o to, żeby nikt nie protestował! Jak mówię, że biogazownia powstanie, to powstanie! Wiesz przecież, że nie lubię strzępić języka po próżnicy.
Dopili koniaczek. Przez chwilę w gabinecie panowała cisza przerywana pochrupywaniem orzeszków.
 – Bolek, a skąd ty weźmiesz osiem melonów, aby dołożyć dwadzieścia procent do planowanych inwestycji? Przecież te pieniądze muszą zostać wyłożone z budżetu miasta – zaniepokoił się Śmieciak, obracając w palcach srebrną łyżeczkę.
 – Co się Jasiu martwisz! Najpierw musimy wygrać wybory, a w przyszłym roku… się zobaczy! I tak w tym roku nie zaczniemy. No… może uda nam się zakupić tereny… poczekamy do przetargu…
 – Oj, może być ciężko! Słyszałem, że właściciel miejscowego „Złomeksu”, Borychowski, ostrzy zęby na ten teren. Ponoć rozpowiada, że osiem milionów to on może za te tereny wyłożyć choćby i zaraz.
 – Nie martw się, Jasiu na zapas, bo do reszty włosy stracisz! Borychowski to mój kumpel. Pogadam z nim, żeby nie właził nam w paradę... W zamian coś mu obiecam: jakieś zwolnienia podatkowe czy fajną działeczkę w mieście…Coś tam wymyślimy, żeby i wilk był syty, i owca cała...
Dwaj przyjaciele długo naradzali się, jak zainwestować publiczną kasę, aby przyniosła oczekiwane zyski… Obaj bardzo lubili bileciki Narodowego Banku Polskiego, najbardziej te z wizerunkiem Króla Zygmunta I Starego....

Od redakcji: Powieść jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo występujących w niej osób, miejsc i zdarzeń jest przypadkowe.